Downsouth and up again plus Special Features!

Hoi iedereen!

We hebben eindelijk weer een internetcafe kunnen vinden om alles te vertellen en dat is nogal wat; we hebben nu al veel leuke en enge dingen meegemaakt!

Maar eerst natuurlijk ons super vette campertje! Hij is nog stoerder dan de vorige, helemaal in piratenthema en hij is super nieuw (maar 20.000km op de teller!). Overal waar we voorbij rijden bewonderen mensen ons busje en maken er zelfs foto's van, echt lachen!


Met dit gave busje zijn we vanuit Perth/Fremantle naar het zuiden gaan rijden met als eerste stop een rustig grasveldje aan een groot meer vlakboven Bunbury. Het meer zelf was niet zo bijzonder, maar hij was verbonden met de zee en had dus eb en vloed en met eb kwamen er allemaal mensen krabben vangen. Dat was wel een grappig gezicht want het water stond dan zo laag dat je tot aan het midden van het meer kon lopen.


Na deze eerste overnachting in het wild zijn we 's ochtends naar Bunbury gereden, naar het Dolphin Discovery Centre. Daar komen elke dag tussen 8.00 en 13.00 dolfijnen naar het strand toe gezwommen. Dus wij waren daar om 11 uur en hebben een uur gewacht, maar de dolfijnen waren 'sochtendsvroeg al geweest en kwamen niet meer terug. Toen zijn we het dorpje Bunbury maar in gegaan en hebben we een uitkijktoren beklommen; best een leuk uitzicht. Verder nog een beetje geshopt en gewandeld en besloten om de camper aan het strand naast het dolfijnen centrum neer te zetten zodat we de volgende ochtend vroeg dolfijnen konden spotten. De campeer plek was echt ideaal: direct aan zee, super uitzicht, toiletten en douches in de buurt: toppie!


De volgende ochtend stonden we om 8 uur naast het busje, klaar en wel om dolfijnen te gaan spotten! We hoefden maar een klein stukje over het strand te wandelen om er te komen en we waren niet de enigen die dolfijnen wilden zien. Na bijna een uur op het strand gezeten te hebben vond thijs het saai worden en wilde een rondje gaan lopen, hij was nog maar 20 meter onderweg of er kwam een dolfijn aanzwemmen. Gelukkig was hij nog binnen roepafstand dus we konden de camera's erbij pakken en foto's maken. Iedereen moest in een rij in het water gaan staan tot ongeveer je heupen, zodat de dolfijn er langs kon zwemmen. Ik denk dat ie wel een kwartier heen en weer gezwommen is voordat ie uiteindelijk weer vertrok, maar het was zo gaaf (vind Lieke)! Ze kwam echt heel dichtbij maa we mochten der helaas niet aanraken. Maar we hebben er een filmpje van gemaakt dus we hebben het bewijs!


Na het dolfijnenavontuur zijn we verder naar het zuiden gereden naar Margaret River. Hier wilden we de dag erop Australia Day gaan vieren (dat is een groot nationaal feest), maar het bleek dat Margaret River daar niet echt aan deed, helaas. Dus toen zijn we in de omgeving gaan zoeken naar een mooie campspot aan zee maar helaas mocht je daar nergens camperen en waren we genoodzaakt om op een camping te gaan staan.


De volgende dag zijn we nog verder naar het zuiden gereden naar Cape Leeuwin, waar de Indian Ocean en de Southern Ocean bij elkaar komen. Behalve dat er een vuurtoren staat kun je verder niet zien dat er iets speciaals is, dus we hebben daar even gelunched en zijn toen richting het oosten gaan rijden naar Pemberton.


En in Pemberton hebben we heel wat meegemaakt! Te beginnen met de plek waar we gingen camperen. Dat was een mooie campspot in een National Park vlakbij een dam. Omdat het nog redelijk vroeg was wilden we naar de dam gaan lopen. De wandelijk bleek iets langer te zijn dan we dachten maar we wilden het water zien dus liepen we door. Toen we eenmaal langs het meer liepen gingen we even stil staan om van het uitzicht te genieten. Waarschuwing: Ga nooit stil staan voordat je goed om je heen hebt gekeken! 1 meter van ons vandaan lag een slang van anderhalve meter ons recht aan te kijken. Het was (waarschijnlijk) een brown snake wat een uiterst giftige slang is... Wat je nooit moet doen bij een slang is wegrennen, dus wij renden weg. Dat is gewoon het eerste wat in je op komt: rennen! Maar we leven nog, de slang bleef op z'n plek en wij vertikten het om dezelfde weg terug langs de slang te moeten lopen. Dus we kozen er voor om de langere weg terug te nemen, helemaal om de dam en het meer heen. En omdat die slang vast niet alleen woont in dit mooie bos zijn we al stampend en zingend verder gelopen, om alle mogelijke slangen optijd weg te jagen. Wat zijn we toch helden...


Na dit avontuur durfden we het nog wel aan om 's avonds buiten te blijven zitten met 4 lagen antimuggen-spray op ons, want ja, helaas zijn bijna overal muggen.


De volgende dag zijn we naar een ander national park gereden waar ze de hoogste boom van west australie hebben staan en de hoogste brandweer-uitkijkpost van de wereld (zeggen ze). Hij zit namelijk boven in een boom van 60 meter hoog! En om daar te komen hebben ze een trap gemaakt van ijzeren spijlen, helemaal rondom de boom omhoog.
Tegenwoordig is het een toeristische attractie en iedereen die het durft mag er in klimmen, op eigen risico, want er zit alleen een net omheen en je zit nergens aan vast.

Dus wij gingen de boom beklimmen! Na een paar treden besloot Thijs om toch niet helemaal naar boven te gaan en was het aan Lieke om de stap te wagen. het klinkt heel cliche, maar het was een kwestie van verstand op nul en gaan! Dus Lieke is de boom in gegaan, 60 meter omhoog. Eerlijk waar, als je daar boven staat dan sta je echt kei hard te trillen op je benen, zelfs de bikkels die alles durven. Maar het uitzicht was erg gaaf en het geeft gewoon een kick als je het gedaan hebt. De weg naar beneden was natuurlijk nog enger dan naar boven, maar je moet toch terug...

Voor de rest van de dag was Lieke: Stoere Lieke.


's Middags hebben we de Great Forest Tree Drive gedaan door een National Park. Het was wel offroad, maar de wegen waren goed genoeg om met ons campertje op te kunnen. Resultaat was wel dat het rode stof van de weg werkelijk overal in de auto zat, alle pannen en spullen waren rood (nee meneer de autoverhuurder, wij zijn niet offroad geweest ;) ).

Maar de rijroute was erg mooi en ook educatief want er werd vanalles verteld over een radiofrequentie, erg grappig. Elke paar kilometer werd er een ander verhaal afgespeeld, erg leuk gedaan.

Dit was wel genoeg avontuur voor 1 dag dus die dag zijn we doorgereden naar Albany (hebben we geen foto's van) en hebben daar vlakbij zee overnacht.


De volgende bestemming was Esperance maar dat was ongeveer 500 kilometer verder, dus dat is best een lange rit als je gemiddeld 85 km/h rijd (dit is de zuinigste snelheid :D). We hebben ons best gedaan maar 100 kilometer voor Esperance hebben we toch maar een rest area opgezocht want het was al 18.00 uur geweest en anders zou het te laat worden om door te rijden. Onderweg waren geen bezienswaardigheden dus we hebben alleen maar gereden. Het enige wat we telkens zagen waren 2 busje van vier backpackers die die nacht op de zelfde camping stonden en ook naar esperance gingen rijden. Die zelfde backpackers besloten ook op dezelfde rest area te gaan overnachten dus we hebben die avond met hen en nog 2 andere duitsers (in totaal 5 duitsers, 1 franse en 2 nederlanders(wij)) gezellig onder een afdak gezeten, want het regende :(


De volgende ochtend waren we vrij snel in Esperance, waar het nogsteeds niet zo'n mooi weer was. Het leuke aan Esperance is dat ze de Great Ocean Drive hebben, een route van 40 kilometer langs de kust. Een erg mooie route maar ongetwijfeld nog mooier als de zon zou schijnen. Het hoogtepunt (in ieder geval voor Lieke) was dat we een wei tegen kwamen met Alpaca's erin! Vet gaaf! We hadden ze telkens maar van ver af gezien en nu eindelijk konden we er een foto van maken, haha. Voor als je de beesten niet kent: het zijn een soort lama's die australiers bij de schapen zetten want schijnbaar zijn vossen bang voor ze. Maar ze zijn zo schattig!


Verder was er niet zoveel te doen in Esperance en mede vanwege het slechte weer wilden we gewoon verder rijden. Omdat Esperance een stukje uit de route lag (we waren globaal een rondje aan het rijden van Perth naar Cape Leeuwin naar Albany naar Hyden en Perth, Esperance ligt tussen albany en hyden in, maar dan een stuk verder oostwaarts)(snap je het nog ;) ), moesten we weer 150 kilometer dezelfde weg terug rijden voordat we naar het noorden konden richting Hyden.


Hyden is opzichzelf niet echt bijzonder en erg klein, maar vlakbij Hyden ligt de Wave Rock. Dit is een granieten rots die door duizenden jaren regen en wind is uitgehold en nu op een grote golf lijkt. Best apart, maar een flinke rit om daar te komen, veel mensen vinden het dan ook niet de moeite waard om er 700 kilometer voor om te rijden, maar wij kwamen er toch langs dus konden we het net zo goed gaan bekijken. Na Hyden zijn we naar boven gecrossed (met 90 km/h) en hebben een mooie campspot gevonden, ten oosten van Perth. In Perth was het ondertussen wel erg warm dus we hebben die avond in ons tentje geslapen want in de camper was het echt te warm. We hebben alleen de binnentent opgezet want die bestaat helemaal uit hor dus de wind kon er mooi doorheen waaien en we konden sterren kijken terwijl we in bed lagen, erg gaaf. 's Nachts zijn we een paar keer wakker geworden door een uniek geluid dat zo gaat: " POEF POEF POEF POEF", dat is een kangaroe die voorbij de tent springt :D. Echt gaaf!


De volgende dag zijn we Perth deels in gereden en zijn we ergens geweest waarvan we dachten dat we er nooit meer hoefden te komen (geintje ;)), namelijk naar de IKEA. Best leuk om te vergelijken met nederland maar niet helemaal eerlijk want deze Ikea was pas 1 jaar oud en super modern. Het restaurant was echt groot en hip en de vitrines stonden ramvol met eten.


Omdat we in Perth waren zagen we de mogelijkheid om 'het vrouwtje uit de trein' te bellen om te vragen of we die avond langs konden komen. Het liep iets anders dan we dachten haha. Ze vond het 'lovely' dat we belden en vroeg of we de 'family wilden meeten' want ze hadden een 'big party' want haar kleindochter werd 21. We waren van harte welkom en we moesten om 4 uur bij haar zijn. Ok, duidelijk haha!

Dus we waren om 4 uur bij Jo, waar we even later werden opgehaald door haar dochter en de betreffende kleindochter om naar het huis te rijden waar het feest was. Bleek dat het feest pas om half 9 begon en ze nog met voorbereidingen bezig waren dus we hebben mee geholpen balonnen vast te knopen. En omdat het die dag zo ontzettend warm was, was het niet verantwoord om in ons busje te slapen dus werden we verplicht om bij de dochter van Jo in huis te slapen. Ok.

Het feest was echt hartstikke gezellig, het was een Sausage Shizzle, dus er werden heel veel worstje gebakken (voor 60 man) op de bbq en er was genoeg alcohol (waaronder zelf gebrouwen Corona's) voor iedereen. Top feest! Iedereen was zo vriendelijk en het was vanzelfspekend dat we op het feest welkom waren en dat we er bij hoorden. Geweldig! We hebben emailadressen uitgewisseld dus we hebben een leuk adres om ooit weer terug te komen en zij zijn nog van plan om een keer naar nederland te komen dus dan zijn ze bij ons welkom.


Ook de volgende dag was het weer erg warm maar we wilden aan onze trip beginnen dus we zijn aan het einde van de ochtend naar het noorden gaan rijden.

Na 4 uur rijden waren we bij de Pinnacles, wat een grote zandvlakte is met allemaal langwerpige rotsen erin. Van 1 cm groot tot 3 meter hoog, overal stonden rotsen. Best imposant om tussen door te rijden (ze hadden gelukkig een pad gemaakt).

Omdat het al redelijk laat was zijn we daarna snel doorgereden naar een rest area waar we gingen camperen. Omdat we spinnen en kakkerlakken rond zagen lopen zijn we in het busje gaan zitten, maar wel met de schuifdeur open. Op een gegeven moment hoorden we geritsel in de struikjes vlakbij ons en even later kwam er een vos te voorschijn. Het was best een flinke vos maar hij was rustig aan het eten (Thijs had z'n eten weggegooid want er was een sprinkhaan in gaan zitten) en we konden mooi foto's van hem maken, terwijl hij maar 4 meter verderop stond. Volgens mij krijg je niet vaak de kans om een vos van zo dichtbij te zien, voor zo'n lange tijd. Top!


Vandaag zijn we in Geraldton, een van de laatste grote dorpen die we tegen zullen komen voordat we bovenaan bij Broome en Darwin zijn. Het is hartstikke heet vandaag (36 graden gok ik) dus het is heerlijk om nu in de airco dit verhaal te kunnen typen.


Zoals de titel als zei hebben we Special Features. We hebben een paar filmpjes van onze reis op youtube gezet. We wilden er meer op zetten maar het uploaden duurt erg lang, dus we hebben een filmpje van de Whispering Wall (uit het vorige verhaal):


Omdat we ondertussen al 2 uur bezig zijn met typen en foto's uploaden hebben we geen tijd (en geld ;)) meer om alle foto's ook nog een naam te geven. Dus we hopen dat jullie alles snappen en anders horen we het wel!


Dikke kus en tot de volgende keer (kan langer duren omdat  we weinig dorpen tegen zullen komen)




Laatste foto's

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer